#STAYSAFE #SHOP_ONLINE

FREE SHIPPING ON ORDERS OVER €50

Free Shipping on
Orders Over €50

Η Ιστορία πίσω από τα Vans: Συνέντευξη με τον Steve Van Doren

 

25

Ανακάλυψα πως υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι θυμούνται την επίσκεψη τους στην Νότια Καλιφόρνια. Ο ένας τρόπος είναι μέσω της ομίχλης, του καπνού, των τουριστικών προκλήσεων, των φαστ φουντ και των γυναικών με ψεύτικα στήθη. Ο άλλος τρόπος είναι το Χόλιγουντ, το Ροντέο Ντράιβ , η Ντίσνειλαντ και πάλι, τα ψεύτικα στήθη. Προσωπικά αυτό που πάντα με γοήτευε, ήταν οι απλές καθημερινές εντυπώσεις τις οποίες οι ντόπιοι ζουν καθημερινά και φτάνουν να τις θεωρούν δεδομένες, το φως του ήλιου, οι διπλές μερίδες σε όλα, τα τάκος με ψάρια και βέβαια, μερικά υπέροχα στήθη. Με τέτοιες χαρούμενες σκέψεις στο κεφάλι μου, κατέβηκα περπατώντας την οδό Φλίντερς στην Μελβούρνη, πηγαίνοντας να μάθω περισσότερα για ένα αποκαλούμενο θρύλο – την εταιρεία κατασκευής αθλητικών παπουτσιώνVans.

Θα έπαιρνα συνέντευξη από τον Στιβ Βαν Ντόρεν, του οποίου ο πατέρας ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της εταιρίας, περίπου 40 χρόνια πριν και που έδεσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του άρρηκτα με την επιχείρηση των Vans. Είχα αρκετή ένταση, δεν είναι καθημερινό φαινόμενο να παρακολουθείς μάθημα ιστορίας επί των αθλητικών παπουτσιών κατευθείαν από τα χείλη κάπου που την είδε εν τη γενέσει της.

2
Ο Πολ Βαν Ντόρεν γεννήθηκε το 1930 και μεγάλωσε την περιοχή της Βοστόνης. Όταν έφτασε στην Δευτέρα γυμνασίου, συνειδητοποίησε πως δεν του άρεσε καθόλου το σχολείο και άμεσα το διέκοψε. Ήταν παθιασμένος με τα άλογα και στην ηλικία των 14 ετών κατάφερε να εισχωρήσει στους αγωνιστικούς χώρους. Είχε το παρατσούκλι Ντατς-δε-Κλατς και με αντάλλαγμα του ενός δολαρίου, έδινε προγνωστικά για τους αγώνες. Η μητέρα του Πολ δεν άντεχε στην ιδέα πως ο γιος της ούτε πήγαινε σχολείο, ούτε δούλευε. Τον έσυρε με το ζόρι στο εργοστάσιο παπουτσιών όπου δούλευε και η ίδια και του εξασφάλισε εργασία στην κατασκευή παπουτσιών και το σκούπισμα του εργοστασίου. Αυτή η απόφαση υπήρξε αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον του νεαρού Βαν Ντόρεν. Μέσα σε είκοσι χρόνια ο Πολ κατάφερε να εξελιχθεί μέσα στην εταιρεία, μέχρι που έγινε αντιπρόεδρος στην εταιρείας Ράντι’ς, μια κατασκευαστική, με έδρα την Βοστόνη. Εκείνη την εποχή η εταιρία Ραντι’σ ήταν διάσημη για την κατασκευή παπουτσιών από καμβά για τον Μπομπ Κούζι, τον θρύλο της ομάδα Μπόστον Σέλτικς που αργότερα ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος από τους 50 καλύτερους παίκτες του ΝΒΑ όλων των εποχών.
1
Στην αρχή της δεκαετίας του 60, η Ραντι’ς είχε εξελιχθεί στον τρίτο μεγαλύτερο κατασκευαστή παπουτσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως το εργοστάσιο που είχαν στο Γκλεντέιλ έχανε ένα εκατομμύριο δολάρια το μήνα. Στον Πολ και τον αδερφό του Τζιμ Βαν Ντορεν καθώς και στον από χρόνια φίλο τους Γκόρντον Λι ανατέθηκε το καθήκον να κάνουν το εργοστάσιο επικερδές. Μόλις 8 μήνες αργότερα , οι τρεις τους κατάφεραν να αλλάξουν τα πράγματα σε τέτοιο βαθμό που το εργοστάσιο στο Γκλεντέιλ πήγαινε πλέον καλύτερα από αυτό της Βοστόνης.
Τρεις μήνες αργότερα ο Πολ Βαν Ντορεν κάλεσε οικογενειακό συμβούλιο με τα παιδιά του και ανακοίνωσε πως παραιτούνταν από την δουλειά του για να ξεκινήσει μια καινούργια εταιρεία παπουτσιών. «Μην ανησυχείτε, θα τα βγάλουμε πέρα μια χαρά» είπε στα παιδιά του, τα οποία δεν είχαν ανησυχήσει καθόλου. Ο πατέρας τους ήταν μανιώδης με την καθαριότητα και είχαν την ελπίδα πως τα νέα που τους ανακοίνωσε θα σήμαιναν πως θα ήταν υποχρεωμένα να πλένουν το αυτοκίνητο του κάθε δεύτερη μέρα αντί για κάθε μέρα όπως ίσχυε.
3

1996: Η γέννηση της εταιρείας Βαν Ντόρεν

Ο Πολ κατασκεύαζε παπούτσια το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και γνώριζε πως η εταιρεία κέρδιζε μόνο λίγα λεπτά ανά ζευγάρι για αυτό ήταν υποχρεωμένη να παράγει εκατοντάδες χιλιάδες παπούτσια. Ο έμπορος ήταν αυτός που έβγαζε όλα τα κέρδη. Το όνειρο του Πολ ήταν να αποκτήσει το δικό του εργοστάσιο και τα δικά του σημεία λιανικής πώλησης. Ο ίδιος ήταν ένας φοβερός επιχειρηματίας, ο αδερφός του Τζιμ ένα καταπληκτικός μηχανικός και ο φίλος τους Γκόρντον ένας έμπειρος κατασκευαστής. Μαζί με τον Σέρζ Ντ΄Ελιά, έναν Βέλγο που γνώρισε ο Πολ στην Ιαπωνία και ο οποίος εμπορεύονταν παπούτσια, σχημάτισαν την εταιρεία Van Doren Rubber Company.
Κατά την δημιουργία της εταιρείας ο Πολ και ο Σερζ είχαν από 40% των μετοχών ο καθένας ενώ ο Τζιμ και ο Γκόρντον είχαν από 10% ο καθένας. Πήρε περίπου ένα χρόνο για να στηθεί το εργοστάσιο στον αριθμό 704 της οδού Ιστ Μπρόντγουει στο Άναχαϊμ. Χτίστηκε από το μηδέν με την χρήση πολύ παλιών μηχανημάτων που κατάφεραν να συγκεντρώσουν από κάθε άκρη των ΗΠΑ. Χρειάστηκε πολύς εξοπλισμός και οι συνθήκες κατασκευής του τότε ήταν πολύ πιο σκληρές απ’ ότι γνωρίζουμε σήμερα. Από το 1900 έχουν υπάρξει μόνο τρεις εταιρείες που κατασκεύασαν βουλκανιζμένα παπούτσια στις ΗΠΑ, η Ραντι’ς, η Κεντ’ς και η Κονβερς. Τώρα υπήρχε και η Vans.
4
Πότε άνοιξε η εταιρεία Vans για το κοινό;
Έχτιζαν το κτίριο του εργοστασίου καθ όλο το έτος του 1965, έχοντας βάψει την πρόσοψη με τις λέξεις «Ανοίγουμε τον Ιανουάριο» αλλά τελικά το εργοστάσιο δεν ήταν έτοιμο εγκαίρως.
Επηρεασμένοι από μια φράση που χρησιμοποιούσε ο Μελ Μπρουκς ως πρωταγωνιστής σε σειρά της εποχής, αργότερα προσέθεσαν και τη φράση «ε δε θα το πιστέψετε, τελικά το Φεβρουάριο ανοίγουμε» στην προηγούμενη. Νομίζω όμως πως τελικά το εργοστάσιο άνοιξε την πρώτη μέρα του Μαρτίου του 1966. Το εργοστάσιο, τα γραφεία και το κατάστημα λιανικής συστεγάζονταν στον αριθμό 704 της οδού Ιστ Μπρόντγουει.

 

Ο τρόπος που είχαν στήσει την εταιρεία ήταν μοναδικός για την εποχή, άμεση λιανική πώληση των παπουτσιών από τον ίδιο τον κατασκευαστή, πως δούλεψε αυτό;
Την πρώτη μέρα ο πατέρας μου είχε περίπου δέκα ράφια με άδεια κουτιά. Τα μπλε κουτιά ήταν τα αντρικά παπούτσια, τα πορτοκαλί για τα αγόρια, τα κόκκινα ήταν τα παιδικά και τα πράσινα ήταν γυναικεία. Ο πατέρας μου είχε πάντα σύστημα. Αν ψάχνεις για αντρικά παπούτσια, θα τα βρεις στα μπλε κουτιά, τίποτα πιο απλό.
Την πρώτη μέρα που άνοιξαν τις πόρτες, 16 άνθρωποι τις πέρασαν και δοκίμασαν όλα τα στυλ. Δεν είχαμε καν ονόματα για το κάθε μοντέλο, μόνο αριθμούς «στυλ #44» ήταν π.χ. το αυθεντικό ιστιοπλοϊκό μας παπούτσι. Στο στυλ 44 ο πατέρας μου έβγαζε τα χρώματα ναυτικό μπλε, λευκό, λαδί και κόκκινο. Δεν είχαμε μαύρα τότε, έγιναν τα μπεστ-σέλερ μας αργότερα.
Τα γυναικεία μοντέλα Vans ήταν πιο μικρά καλούπια αλλά επί της ουσίας τα ίδια παπούτσια ιστιοπλοΐας, ένα με κορδόνια, ένα με δύο μόνο τρύπες και ένα που το φορούσες γλιστρώντας το πόδι σου μέσα και τα μοντέλα τους ήταν το νούμερο 16, το νούμερο 19 και το νούμερο 20. Είχαμε και δερμάτινα παπούτσια ιστιοπλοΐας με το νούμερο 46 και ένα ίδιο μοντέλο αλλά από καμβά με το νούμερο 15. Αρχικά η τιμή ήταν 2,29 δολάρια για τα γυναικεία παπούτσια και για τα αντρικά μοντέλα νούμερο 44 ήταν 4,49 δολάρια.
5
Ο πατέρας μου δεν είχε εργαστεί παλαιότερα στη λιανική, έτσι τα πάντα ήταν καινούργια για αυτόν. Μπορούσε να κοιτάξει τα πόδια σου και να σου πει τι νούμερο παπούτσια φοράς και αυτό βοηθούσε τους πελάτες να νιώθουν άνετα. Μάλιστα, ήταν τέτοια η βιασύνη τους να ανοίξουν τις πόρτες στο κοινό που εκείνα τα πρώτα δεκαέξι ζευγάρια έπρεπε να φτιαχτούν αυθημερόν και οι άνθρωποι που τα αγόρασαν έπρεπε να περάσουν την επομένη για να τα παραλάβουν. Συνέχισαν να γεμίζουν με κουτιά το μαγαζί και την Τρίτη ή την τέταρτη μέρα αφού άνοιξαν, τα ράφια είχαν πλέον γεμίσει με εμπόρευμα.
6
Πως κατέληξαν στην κατά παραγγελία κατασκευή παπουτσιών;
Στο γυναικείο τμήμα, μια κυρία ήρθε και μας είπε «αυτό είναι ένα ωραίο ροζ, αλλά εγώ θα ήθελα ένα πολύ πιο έντονο ροζ». Μετά κοίταξε ένα κίτρινο και μας είπε πως «και αυτό είναι ωραίο κίτρινο αλλά πολύ απαλό». Ο πατέρας μου σκέφτηκε πως για όνομα του θεού, δεν αντέχω να έχω πέντε διαφορετικές αποχρώσεις στο κάθε χρώμα αλλά ευγενής της είπε «γιατί δεν διαλέγετε εσείς ένα κομμάτι ύφασμα στο χρώμα που σας αρέσει και να μου το φέρετε να σας το κάνω παπούτσι;» Σχεδόν από την πρώτη μέρα χρέωναν κάτι έξτρα για να φτιάξουν ένα κατά παραγγελία παπούτσι.
Στη δεκαετία του εξήντα είχαμε τα καθολικά σχολεία που είχαν στολές και φτιάχναμε παπούτσια από το καρώ ύφασμα των στολών τους. Αν τα χρώματα του σχολείου ήταν κόκκινα ή χρυσά ή καρώ εμείς φτιάχναμε από αυτά τα παπούτσια τους, συν ότι φτιάχναμε τα παπούτσια για όλες τις μαζορέτες ή άλλες ομάδες επίδειξης σε όλη την νότια Καλιφόρνια, ήταν σημαντικό μέρος της επιχείρησης αυτό.
7
Ποια είναι η ιδέα που εφαρμόστηκε πίσω από το Vans #44?
Ο πατέρας μου ήταν πολύ τσιγκούνης για να ξοδέψει χρήματα στο μάρκετινγκ και η ιδέα του ήταν να φτιάξει μαζί με τον θείο Τζιμ τα καλούπια των παπουτσιών ώστε να είναι όσο πιο χοντρά γίνεται, πιο χοντρά από κάθε άλλο παπούτσι. Χρησιμοποιούσαμε καλύτερο καμβά, νάιλον κλωστές αντί για βαμβακερές και το μείγμα ήταν καθαρό ελαστικό στο εξωτερικό της σόλας οπότε ήμασταν σίγουροι πως δεν πρόκειται να φθαρεί. Ο πατέρας μου είχε τη διάθεση να φτιάξει παπούτσια σαν του Σερμαν Τανκς, τόσο στέρεα φτιαγμένα που ένιωθες πως έπρεπε να το πεις και στους φίλους σου. Από την πρώτη μέρα είχαμε μια ταμπέλα που προέτρεπε «Πες σε ένα φίλο σου για τα Vans» και η στρατηγική προώθησης ήταν το μοίρασμα φυλλαδίων από εμένα και τις αδερφές μου. Κάναμε την πρώτη μας διανομή έξω από το Αναχάιμ, στην Κόστα Μέζα όπου ζούσαμε. Η πρώτη μάνατζερ της εταιρείας ήταν η μητέρα μας.
15
Από αυτό το πρώτο μαγαζί λοιπόν, πόσα γεννήθηκαν μετά;
Ο πατέρας μου άνοιξε δέκα μαγαζιά σε δέκα εβδομάδες στο ξεκίνημα του. Μέσα στον πρώτο ενάμιση χρόνο είχε ήδη πενήντα καταστήματα και ο λογιστής του που ήταν μαζί του για περισσότερο από είκοσι χρόνια του είπε «Πολ, έξι από αυτά τα δέκα καταστήματα μπαίνουν μέσα» και ο πατέρας μου του απάντησε « θέλω άλλα δέκα τέτοια τότε.»σκεπτόμενος πως το κόστος κατασκευής του κάθε παπουτσιού έπεφτε όσα περισσότερα παπούτσια κατασκεύαζε.
16
Πότε συνειδητοποίησαν στην εταιρεία πως ήταν το παπούτσι προτίμησης των skaters;
Οι skaters ξεκίνησαν να επισκέπτονται όλο και περισσότερο το κατάστημα στην Σάντα Μόνικα και στο Μανχάταν Μπιτς για να φτιάξουν κατά παραγγελία παπούτσια. Στην αρχή είχαμε πουλήσει τόνους του Vans #44 σε μπλε χρώμα, μετά άρχισαν να έρχονται όλο και περισσότερες προσωπικές παραγγελίες για μπλε και κόκκινο. Αφήσαμε έτσι τα πράγματα για κάποιο καιρό και έπειτα βγάλαμε ένα καινούργιο μοντέλο σε χρώματα όπως μπλε, χρυσό, αργότερα μπέζ-καφέ. Παρακολουθούσαμε τι μας ζητούσαν στις παραγγελίες και τα χρώματα που τα ζητούσαν πολύ , τα βγάζαμε σε μοντέλα. Είχαμε χρώματα για σχολεία, για ομάδες, για τους σκέιτερς,και για τους φανατικούς του bmx που άρχισαν να εμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 70 και ζητούσαν τα πιο έντονα χρώματα. Δεν είχαμε δερμάτινα μέχρι το 76/77 όταν τελικά βγάλαμε το μοντέλο Old School που είχε δέρμα στα δάχτυλα και στη φτέρνα γιατί οι σκείτερς διέλυαν τα παπούτσια τους σε αυτά τα σημεία. Το δέρμα διαρκούσε πολύ καιρό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η εξωτερική σόλα δεν φθειρόταν ποτέ και οι πλευρές παρέμεναν πάντα σταθερές.

 

Πότε ξεκίνησε η εταιρεία να σχεδιάζει παπούτσια για skaters;
Το 1975 είχαμε τα μπλε παπούτσια ιστιοπλοΐας αλλά ο Τόνυ Αλβα και ο Στείσι Περάλτα στην Σάντα Μόνικα ήθελαν να φτιάξουν ειδικά παπούτσια. Αποφασίσαμε να προσθέσουμε μαξιλαράκια πίσω από την φτέρνα ως στήριξη και το καινούργιο μας skate παπούτσι βγήκε στα ράφια στις 18 Μαρτίου του 1976. Το μοντέλο Skate Hi είχε μαξιλαράκια και στα πλάγια ώστε όταν η σανίδα ξέφευγε και χτυπούσε στα πόδια τους να μην σκοτώνονται. Αυτό ήταν σημαντικό, οι σκέιτερς το λάτρεψαν.

 

Τότε πιστεύατε πως το σκέιτ ήταν απλά μια περαστική μόδα ή κάτι που θα έμενε για πάντα;
Έμοιαζε να μεγαλώνει συνεχώς, ιδιαίτερα γιατί όλο και περισσότερα παιδιά άρχισαν να οργανώνουν διαγωνισμούς. Θυμάμαι πως ο πατέρας μου δεν είχε καθόλου προϋπολογισμό και έτσι εγώ ήμουν που οδηγούσα ένα βαν το οποίο έφερνε νεαρούς από το Βάλεϊ για να διαγωνιστούν στην Σάντα Μόνικα. Ο Τόνι Αλβα και το συμβούλιο φρόντιζαν για αυτούς , εμείς απλά τους δίναμε τα παπούτσια. Η πρώτη επιταγή που υπογράψαμε ήταν στον Στείσι Περάλτα, νομίζω πως τον πληρώναμε 300 δολάρια για να φοράει τα παπούτσια μας ενώ ταξίδευε σε όλο τον κόσμο. Κάθε μάνατζερ καταστήματος είχε μια ομάδα εφτά-οχτώ νέων στους οποίους δίναμε παπούτσια επίσης. Αποκτήσαμε τον πρώτο μάνατζερ ομάδας το 1977. Διέθετε βανάκι και μια ράμπα από πλεξιγκλάς και ταξίδευε στους διαγωνισμούς, εξασφαλίζοντας πως όλοι είχαν τα παπούτσια τους. Τα παιδιά αγόραζαν ότι έβλεπαν στα περιοδικά για το skate.
17
Η ιδέα για το μοντέλο χωρίς κορδόνι πως προέκυψε;
Η εταιρεία στην οποία δούλευε ο πατέρας μου είχε ένα τέτοιο μοντέλο, απλά αυτός το έφερε πιο κοντά στο δικό μας στυλ, και του δώσαμε το #48. Ήταν για την ακρίβεια ένα παπούτσι χωρίς κορδόνια με αντιολισθητική σόλα για ιστιοπλοΐα. Καθώς πλησιάζει η 40η επέτειος της ίδρυσης της εταιρείας τον επόμενο χρόνο θα ξαναβγαλουμε το #45 που έχει μπλε ύφασμα και μπλε σόλα, σε μαύρο.
8
Το μοντέλο χωρίς κορδόνι που μοιάζει με σκακιέρα είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο παπούτσι από όλη τη σειρά Vans, πως γεννήθηκε;
Στο τέλος της δεκαετίας του 70 είχα μόλις τελειώσει το σχολείο και παρατήρησα πως πολλά παιδιά ζωγράφιζαν την εσωτερική λαστιχένια πλευρά του παπουτσιού σαν σκακιέρα. Έτσι ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε λάστιχα με ασπρόμαυρα τετράγωνα και αργότερα φτιάξαμε και υφάσματα με το ίδιο σχέδιο. Την ίδια εκείνη εποχή είχαμε ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων μια κυρία που λεγόταν Μπέτι Μίτσε και όταν τα στούντιος της Γιουνιβέρσαλ ζήτησαν από την Μπέτι μερικά παπούτσια εκείνη τους έστειλε ένα κάρο παπούτσια σε στυλ σκακιέρας για την ταινία Γρήγορες Μέρες στο Ριτζμοντ Χάι, χωρίς εμείς να έχουμε την παραμικρή ιδέα. Τους άρεσαν τόσο που τα παπούτσια κατέληξαν στο εξώφυλλο του άλμπουμ της ταινίας ενώ ο Σον Πεν ή ο Τζεφ Σπικόλι χτυπούσε τον εαυτό του στο κεφάλι με αυτά. Αυτό ήταν μαγεία καθώς πουλήσαμε εκατομμύρια τέτοια παπούτσια. Ο πατέρας μου δεν ήθελε να πουλάει παπούτσια εκτός της Καλιφόρνια αλλά τώρα δεν είναι πλέον επιλογή καθώς άνθρωποι από παντού ήθελαν τα παπούτσια μας.
9
Πόσες φορές έχετε δει αυτή την ταινία;
Τουλάχιστον πενήντα. Στα γυρίσματα της ταινίας «Dog Town» μερικά χρόνια αργότερα, γνώρισα τον Σον Πεν και ήταν πραγματικά ευχάριστο που μπόρεσα να του πω «σε ευχαριστώ τόσο πολύ που έπαιξες τον ρόλο του Σπικόλι, έκανες την ζωή μου πραγματικά πολύ ευκολότερη».

 

Έχει τύχει να παραγγείλει κανείς πίτσα στην μέση μίτινγκ επί πωλήσεων;
Πριν περίπου πέντε χρόνια το θέμα των μίτινγκ ήταν η ταινία με τον Σον Πεν. Τα πάντα ήταν ασπρόμαυρα και εγώ είχα παραγγείλει δέκα πίτσες, ζητώντας τους απλά να τους ορμήξουν. Αυτό ήταν διασκεδαστικό και αναγκαίο καθώς μετά την αποχώρηση του πατέρα μου ο αέρας ήταν λίγο αποπνικτικός στην εταιρεία, ξέρετε, γραβάτες , κουστούμια και τέτοια. Ήταν ότι χρειάζονταν ένας μικρός φαρσέρ σαν εμένα.
19
Ακούγεται να ήταν μια ευχάριστη εποχή. Τι άλλο πιστεύετε πως συνεισέφερε στην επιτυχία της εταιρείας;
Τα Βάνς γνώρισαν την επιτυχία με τα δίχρωμα παπούτσια και μετά με τα μοντέλα χωρίς κορδόνια και αμέσως μετά με τα ασπρόμαυρα-σκακιέρα. Δεν αναπαυτήκαμε στις δάφνες μας, συνεχίσαμε να φτιάχνουμε διαφορετικούς χρωματικούς συνδυασμούς κόκκινο και λευκό, πράσινο και λευκό, διχρωμίες δύο τόνων ιδίου χρώματος και κάθε είδους δυνατό συνδυασμό γιατί όπως και να το κάνουμε έχουμε μόνο ένα βουλκανιζέ παπούτσι. Δεν έχουμε όπως η Nike όλων των ειδών τα αθλητικά είδη. Έχουμε απλά ένα υφασμάτινο παπούτσι από καμβά που προσπαθούμε να το κάνουμε να μοιάζει σαν πολύτιμο διαμάντι. Πως το κάνουμε αυτό; Με χρώματα και υφάσματα.
Παλαιότερα ζητούσαμε από παιδιά να μας ζωγραφίσουν αυτά που θα ήθελαν να δουν στο πλάι των παπουτσιών και κάθε μήνα διαλέγαμε ένα νικητή, τον φέρναμε στο εργοστάσιο και μετά τον στέλναμε με την οικογένεια του στη Ντισνεϊλαντ. Ξαφνικά είχαμε σχέδια με τη λέξη «Φίνος» , είχαμε σχέδια με μονόκερους και ουράνια τόξα. Όταν έχεις 200 σχεδιαστές που τους αρέσουν οι φράουλες, θα φτιάξεις ένα παπούτσι με φράουλες. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσα να βγάζω καινούρια στυλ παπούτσιών κάθε μέρα, βοηθούσε βέβαια και το γεγονός ότι είχα δικό μου εργοστάσιο.
20
Έχετε σκεφτεί να ξανακάνετε αυτούς τους διαγωνισμούς;
Έχουμε επαναφέρει το πρόγραμμα εξατομικευμένου παπουτσιού εδώ και εννέα μήνες και τουλάχιστον στις ΗΠΑ πηγαίνει εκπληκτικά καλά, πράγμα που με κάνει πολύ περήφανο. Φτιάχνουμε περίπου 2000 ζευγάρια κάθε μήνα. Έχουμε συζητήσει την πιθανότητα να βάλουμε σε μια σελίδα βιβλίου το σχεδιαστικό περίγραμμα του χωρίς κορδόνια μοντέλου μας και να επιτρέψουμε σε παιδιά να αναπτύξουν τα δικά τους σχέδια ρεαλιστικά ή αφηρημένα ώστε να κάνουμε ένα διεθνή διαγωνισμό για τα 40 χρόνια της εταιρείας. Το σχέδιο που θα επιλεγεί θα τυπωθεί σε ύφασμα και θα γίνει περίπου 500 ζευγάρια , μεγάλο μέρος των οποίων θα δοθεί στον νέο που σχεδίασε το ύφασμα.
18
Στις αρχές της δεκαετίας του 80, κάνατε μια στροφή σε νέα προϊόντα, βγάλατε παπούτσια μπάσκετ, μπέιζμπολ και μετά ήρθε η στάση πληρωμών. Τι συνέβη;

Αυτό που συνέβη ήταν ότι ο πατέρας μου που ήταν σπουδαίος κατασκευαστής και φοβερός επιχειρηματίας, προσπάθησε να υποχωρήσει λίγο. Τα μοντέλα σκακιέρα πετούσαν από τα ράφια, η επωνυμία Vans τα πήγαινε περίφημα και ο θείος Τζιμ ήταν πρόεδρος. Έκανε φοβερή δουλειά αλλά έκανε το λάθος να προσπαθήσει να κάνει τη Vans κάτι που δεν ήταν. Ήθελε να γίνουμε σαν την Nike, ξέρεις το επόμενο μεγάλο όνομα.
Ήταν πολύ ταλαντούχος. Είχαμε ένα παπούτσι τρεξίματος βραβευμένο ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου. Είχαμε όλα τα μεγέθη που μπορείς να φανταστείς σε όλα μας τα αθλητικά μοντέλα. Είχαμε παπούτσια για μπάσκετ, μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο, τένις, αλεξιπτωτιστών, πυγμαχίας …. Είχαμε μέχρι και παπούτσια για break dance … είχαμε ότι παπούτσι μπορείς να φανταστείς. Δεν ήταν βουλκανισμένα, ήταν συγκολλημένα και κατασκευάζονταν στο εξωτερικό. Φτιάχναμε πραγματικά καλά παπούτσια αλλά ο πατέρας μου επέμενε να λέει στον θείο μου πως αυτά τα μοντέλα, μας κοστίζουν περιουσίες.
Ο θείος μου δεν άκουγε γιατί ξέρετε, ήταν αυτός που μας είχε οδηγήσει μέχρι εδώ και το εδώ ήταν το μοντέλο σκακιέρα που έφευγε με ταχύτητα από τα ράφια. Ήμασταν η μόδα της εποχής. Όλα τα λεφτά που βγάζαμε από το μοντέλο σκακιέρα, τα ρίχναμε στις βαφές και σε διάφορες άλλες επενδύσεις για τα αθλητικά παπούτσια. Και τα παπούτσια δεν πουλούσαν. Οι άνθρωπο δεν ήξεραν τα Vans ως αθλητικά παπούτσια, οι μεγάλες εταιρείες αθλητικών ειδών όπως οι Adidas, Puma και Nike μας κέρδιζαν σταθερά στις πωλήσεις.
Τελικά κάποτε οι τράπεζες έστειλαν μια εντολή πληρωμής στην οποία δεν μπορούσαμε να ανταποκριθούμε. Δεν είχαμε τα 11 ή 12 εκατομμύρια που χρειαζόμασταν και έτσι δηλώσαμε αδυναμία πληρωμών και ο πατέρας μου πήγε στο δικαστήριο για πρώτη φορά στη ζωή του. Ευτυχώς το δικαστήριο είδε τι συνέβαινε και ζήτησε από τον θείο μου να αποχωρήσει από την εταιρεία. Αυτή ήταν μια πολύ άσχημη μέρα. Ο πατέρας μου δεν ήξερε αν θα ζητούσαν από τον ίδιο ή από τον θείο να αποχωρήσει. Τα δικαστήρια ξεκαθάρισαν το μπλέξιμο και από εκείνη την ημέρα ο θείος μου δεν έχει πλέον καμία σχέση με την εταιρεία. Από τον πατέρα μου ζητήθηκε να περάσει σε ένα στάδιο πρώιμης σύνταξης και με την βοήθεια του Γκοντρι και του Σερζ σαν σιωπηλούς συνεταίρους να βγάλει την εταιρεία από το αδιέξοδο.
Το 1984 ο πατέρας μου μάζεψε όλη την εταιρεία και τους είπε «αν χρειάζεστε αύξηση στα επόμενα τρία χρόνια να ξέρετε πως δεν μπορώ να σας τη δώσω, χρωστάμε περισσότερα από δεκαπέντε εκατομμύρια δολάρια και σκοπεύω να τα πληρώσω μέχρι τελευταίου.» Ο πατέρας μου ήταν πολύ περήφανος για όσα είχε , ενώ πολλοί άνθρωποι έκλειναν το θέμα της αδυναμίας πληρωμών με πιστώσεις χωρίς ποτέ να αποπληρώνουν το ποσό και βάζοντας επιπλέον τεράστιες νομικές χρεώσεις.
Ο πατέρας μου διαφώνησε με αυτή την τακτική, χρειαζόμασταν λάστιχο, χρειαζόμασταν υφάσματα και τα παίρναμε από αυτή την εταιρεία στην οποία χρωστούσαμε χρήματα. Έτσι από 1984 κατέστρωσε ένα σχέδιο. Κάθε τρεις εβδομάδες ο πατέρας μου έφτιαχνε ένα αναθεωρημένο σχέδιο δράσης για την εταιρεία. Έκανε έλεγχο σε όσα είχαμε ήδη πουλήσει και όσα ήταν προς πώληση … κάθε έξι εβδομάδες. Κάποια στιγμή πατέρας μου είχε καταφέρει να μαζέψει έξι ή εφτά πληρωμές και δήλωσε στην τράπεζα πως σκοπεύει να τους τα δώσει από τώρα για την περίπτωση που στο μέλλον δεν μπορεί. Η τράπεζα δεν το δέχτηκε επισήμως, δέχτηκε όμως να τα πάρει κάτω από το τραπέζι. Ο πατέρας μου είχε αποκτήσει ένα κτήμα το οποίο κατάφερε να πουλήσει και να αποπληρώσει την τράπεζα εντελώς. Ήθελε να τους πληρώσει τα τελευταία πενήντα χιλιάδες δολάρια σε σεντ αλλά ανακάλυψε πως δεν διέθετε αρκετά μεγάλο φορτηγό για αυτό το εγχείρημα. Τους μισούσε γιατί ο απόλυτος στόχος τους ήταν να μας διαλύσουν. Αυτό που συνειδητοποίησα αφού η εταιρεία βγήκε από την στάση πληρωμών είναι πως όλα όσα είχε κερδίσει ο πατέρας μου στη ζωή του μπορούσαν να χαθούν σε μια στιγμή, όσο άδικο και αν ήταν αυτό.
22
Φαίνεται πως περάσατε δύσκολες στιγμές, τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιμείνετε;
Η ιδέα της επιστροφής στις ρίζες μας. Δεν δώσαμε ούτε μια δεκάρα από το 1984 ως το 1987 και αυτό ήταν την εποχή που άλλες εταιρείες όπως η Vision Streetwear που επένδυε πολλά στην διαφήμιση, τους αφήσαμε απλά να το κάνουν. Δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε σκέιτερς ή οποιονδήποτε για να φορέσει τα παπούτσια μας, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να χαρίζουμε μερικά μοντέλα. Επί της ουσίας το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να τελειώνουμε με τις τράπεζες, και το 1987 επιτέλους τα καταφέραμε.

Υπήρξαν κάποιες αλλαγές στο καθεστώς ιδιοκτησίας την δεκαετία του 80 καθώς και
πώληση μέρους των μετοχών στην αρχή της δεκαετίας το 90. Ήταν οι αλλαγές στην τότε επιχειρηματικότητα που έφεραν το τέλος της κατασκευής παπουτσιών στις ΗΠΑ?
Το 1988 αυτοί οι άνθρωποι προσέφεραν στον πατέρα μου 75 εκατομμύρια δολάρια για την εξαγορά της εταιρείας. Εκείνη την εποχή δεν χρωστούσε πλέον δεκάρα. Με την έξοδο του θείου μου από τη διοίκηση της εταιρείας υπήρχαν εσωτερικές διπλωματίες σε εξέλιξη, κάτι που δεν συνέβαινε ποτέ παλαιότερα στην εταιρεία. Ο πατέρας μου δεν ήθελε να δει αυτή την κατάσταση να εξελίσσεται περισσότερο και έτσι μια μέρα με κάλεσε να παίξουμε τένις. Ο πατέρας μου δεν έπαιζε τένις και αυτό που μου είπε ήταν «τι θα έλεγες αν σου εμπιστευόμουν πως κάποιοι προσφέρουν 75 εκατομμύρια δολάρια για πάρουν την εταιρεία;» στο οποίο απάντησα «αν είσαι έτοιμος για σύνταξη, πούλα τη και απόλαυσε τη ζωή σου. Μην ανησυχείς για μένα, ότι και να συμβεί θα είμαι καλά».
Αυτό που συνέβη ήταν η Μαύρη Δευτέρα. Μια από τις τελευταίες συμφωνίες που έκλεισε ο Μάικλ Γουίλκιν, ο διάσημος επενδυτής που κατέληξε στην φυλακή, αφορούσε την εταιρεία Vans. Όταν το 1987 η αγορά κατέρρευσε, το ίδιο έκανε και η συμφωνία. Έγινε μια προσπάθεια για ανανέωση της αλλά η αγορά ξαναέπεσε. Η συμφωνία τελικά ολοκληρώθηκε το 1988 για εξήντα εκατομμύρια δολάρια με την υπόσχεση πως όταν η μετοχή έβγαινε στα χρηματιστήρια , θα έδιναν στον πατέρα μου και τα υπόλοιπα δεκαπέντε.
Έτσι το 1988 με την ολοκλήρωση της συμφωνίας, μια εταιρεία με την επωνυμία McConval-Deluit αγόρασε την εταιρεία και σκοπός των δύο αντρών που την διεύθυναν ήταν να αγοράζουν εταιρείες , να τις αναπτύσσουν και να τις μετοχοποιούν. Διατήρησαν την ιδιοκτησία για περίπου δέκα χρόνια , διατηρώντας και την Vans εντός χρηματιστηρίων από το 1991 ως το 2004. Μέχρι το 1993 τα πράγματα πήγαιναν καλά, μετά άρχισαν να πηγαίνουν λίγο χειρότερα. Αρχίσαμε να αγοράζουμε μπότες για snowboard από το εξωτερικό και μέχρι το 1995 όλες μας η παραγγελίες έρχονταν πλέον από το εξωτερικό με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να ξεχάσουν πραγματικά τα κλασσικά μας μοντέλα από το 1999 μέχρι το 2002. Οι μόδα είναι βέβαια κάτι που απλά συμβαίνει αλλά και εμείς ήμασταν εκτός ανταγωνισμού για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Είχαμε ένα εργοστάσιο στο Όραντζ και όταν μπήκαμε στο χρηματιστήριο κάναμε κάποιες διοικητικές προσλήψεις. Αυτοί αποφάσισαν να χτιστεί ένα ακόμα εργοστάσιο στο Σαν Ντιέγκο, εξοπλισμένο με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και άλλα τέτοια πράγματα που ο πατέρας μου γνώριζε από πενήντα χρόνια πριν και πίστευε με βεβαιότητα πως δεν άξιζαν τα λεφτά τους. Όμως ο πατέρας μου είχε φύγει και απόφοιτοι του χάρβαρντ όπως ήταν, πίστευαν πως ξέρουν τι κάνουν. Έτσι ξόδεψαν πολλά λεφτά για ένα εργοστάσιο που ούτε στην καλύτερη του μέρα δεν είχε την αποδοτικότητα που παλιού εργοστασίου. Τα έκαναν χάλια. Σε εκείνο το σημείο ήταν που έκλεισαν εντελώς την παραγωγή και την έστειλαν στο εξωτερικό. Υπήρχε ζήτηση και για άλλους τύπους παπουτσιού από λάστιχο αλλά δεν μπορούσες να τα παρασκευάσεις στην Καλιφόρνια λόγο της περιβαλλοντικής νομοθεσίας με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να παράγουμε τα παπούτσια που έβγαζε ο ανταγωνισμός. Έτσι αλλάξαμε την φιλοσοφία της εταιρείας από μια κατασκευαστική παπουτσιών σε επωνυμία παπουτσιών.
23
Καθώς η δεκαετία του 90 ξεκινά τα Vans εμπλέκονται σε όλο και περισσότερες εκδηλώσεις σκειτ καθώς και στην περιοδεία Wraped, πως συνέβη αυτό;
Ο Κέβιν Λαίνμαν μας βρήκε και μας είπε πως έχει μια ιδέα για μια περιοδεία. Του απάντησα πως θα ήθελα να κάνω έναν διεθνή διαγωνισμό skateboard και ο Κέβιν είπε πως η μουσική του περιοδεία θα ήταν διεθνής, έτσι προέκυψε η ιδέα της περιοδείας με την ονομασία Vans Wraped και υπήρξε η πρώτη και ένα χρόνο αργότερα η δεύτερη. Είχαμε ήδη πάει στην Αυστραλία τρεις φορές και στην Ευρώπη τρεις και ήταν μεγάλη επιτυχία.Την εποχή των εταιρειών διαδικτύου, μια εταιρεία αγόρασε τα δικαιώματα της περιοδείας αλλά έκλεισαν ένα χρόνο αργότερα. Αγοράσαμε πάλι την περιοδεία για ένα αστείο ποσό και τώρα είμαστε οι ιδιοκτήτες της και δείχνει να πηγαίνει καλά.
Νομίζω πως είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Για την ακρίβεια η Vans είναι μια εταιρεία που απευθύνεται στους έφηβους , 65% στα αγόρια και 35% στα κορίτσια. Τι κάνει ένας νεαρός όταν είναι 16 και δεν μπορεί ακόμα να οδηγήσει; Κάνει σκέιτ, σερφ ή ποδήλατο. Αυτό όμως που σίγουρα αρέσει και στα κορίτσια και στα αγόρια είναι η μουσική, έτσι «δέσαμε» την εικόνα μας με την πανκ ροκ σκηνή κυρίως γιατί πολλοί από τους μουσικούς φορούσαν τα παπούτσια μας.
Η πρώτη εκδήλωση που διοργανώσαμε ήταν στο Hard Rock Café στο Νιουπορτ Μπιτς. Είχαμε κοινό 11.000 ανθρώπων ενώ εμφανίστηκε ο Μπεν Χαρπερ και ο Τόνι Χωκ κέρδισε τον διαγωνισμό skateboard. Είχαμε αγοράσει και τα δικαιώματα για τον διαγωνισμό Triple Crown στο σερφ που μας είχε κοστίσει αρκετά το 1996 . Οργανώσαμε triple Cown για snowboard , wakeboard και πολλά άλλα.

 

Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Vans σήμερα;
Η εταιρεία VF. Είναι μια ξεχωριστή εταιρεία, έκανα έρευνα επό ένα χρόνο σε εταιρείες όπως η Quicksilver, Bilabongs, Vans όλες τις φίρμες σχετικές με την νεανική κουλτούρα. Έκαναν κάθε είδους έρευνες αγοράς και η εταιρεία Vans συνεχώς εμφανιζόταν ως μια cool εταιρεία , έτσι αποφάσισαν να την αγοράσουν για 400 εκατομμύρια δολάρια. Όταν ο πατέρας μου πούλησε την εταιρεία για 75 εκατομμύρια δολάρια, είχαμε κέρδος πωλήσεων 40 εκατομμύρια δολάρια. Σήμερα οι πωλήσεις μας βρίσκονται περίπου στα 360 εκατομμύρια.
Η μεγάλη κινηματογραφική εμπειρία για την Vans ήταν η ταινία “Dog town and the Z-boys” που κατέγραφε την εξέλιξη της ομάδας σκέιτινγk, Zephyr. Ήταν ένα ακριβό εγχείρημα; Βουτήξαμε σε αυτό και επενδύσαμε περίπου 800 χιλιάδες δολάρια ώστε ο Στέισι Περαλτα να αγοράσει τα δικαιώματα τόσο στη μουσική όσο και στη σκηνοθεσία της ταινίας και δώσαμε το ντοκιμαντέρ για διανομή, για την ακρίβεια, βγάλαμε και κέρδος.

 

Σας ξάφνιασε η διασκευή της ταινίας από το Χόλιγουντ ως «The Lords of Dogtown»?
Για την ακρίβεια, με ενθουσίασε καθώς πίστευα πως το φιλμ μας ήταν φανταστικά και πως θα έφτανε σε πολλά σινεμά αλλά τελικά , δεν το έκανε. Είδα την κόπια του σκηνοθέτη λίγους μήνες νωρίτερα με τον Σκιπ και τον Τόνι Άλβα και πιστεύω πως θα είναι καταπληκτικό.
Το 2000 ήταν μια χρονιά που οι καταναλωτές διψούσαν για παλιομοδίτικα παπούτσια, έμοιαζε η ιδανική αγορά για τη Vans αλλά πόσο εύκολο ήταν να αναστήσεις τα κλασσικά μοντέλα; Εκείνη την εποχή είχαμε άλλους ανθρώπους στην ηγεσία, η τωρινή μας στηρίζει εκατό τα εκατό. Πολλοί με ρωτούν γιατί δεν κάνεις αυτό ή εκείνο. Εγώ ήμουν υπεύθυνος εκδηλώσεων , άλλοι άνθρωπο ήταν υπεύθυνοι προϊόντων και με αυτούς είχαμε ένα πρόβλημα, δεν άκουγαν κανένα. Μερικές φορές έλεγα «να πάνε στο διάολο, θα φτιάξω μόνος μου τα παπούτσια και θα βγω να τα πουλήσω» και ξέρετε τι συνέβη; Πουλήσαμε πολλά από αυτό και πελάτες άρχισαν να μας λένε πως έτσι τα θυμούνται τα Vans. Έτσι όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά και εμείς αρχίσαμε να βγάζουμε πάλι τα κλασσικά μοντέλα.
19
Είναι δύσκολο να φανταστούμε τη Vans χωρίς το σχέδιο με την σκακιέρα, χαρήκατε που την είδατε να επιστρέφει;
Διασκέδασα πολύ τον τελευταίο ένα χρόνο. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα στην Κίνα και είδα τον χώρο όπου φτιάχνονται τα παπούτσια μας. Πριν κλείσουμε τα εργοστάσια μας, πήρα αρκετά μέτρα ρολών από υφάσματα και τα έκρυψα σε μια αποθήκη. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνω ήταν να κόβω σε τετράγωνα, να τα πηγαίνω στον ξάδερφο μου και να τυπώνουμε το σχέδιο. Έτσι όταν πήγα στην Κίνα σκέφτηκα να διασκεδάσω και να φτιάξω ένα ζευγάρι παπούτσια. Κατέβασα διάφορες ιδέες και τις παρουσίασα στους σχεδιαστές. Έτσι ήταν και τον παλιό καιρό. Μπορούσες να φτιάξεις ένα δικό σου ζευγάρι παπούτσια όποτε ήθελες. Είναι πολύ πιο δύσκολο τώρα. Στο τελευταία ταξίδι του έπεισα να φτιάξουν ένα καλούπι για μέγεθος 66. Έτσι σήμερα έχω ένα παπούτσι πραγματικά μέγεθος 66 που το χρησιμοποιούμε σε βιτρίνες καταστημάτων σε όλο τον κόσμο. Έκανα και ένα δυο μαύρα , κόκκινα με σκακιέρα και την κλασσική σκακιέρα.

 

Αυτά τα παπούτσια είναι για το αριστερό ή το δεξί πόδι ή και τα δύο;
Αυτή τη στιγμή τα έχουμε μόνο σε δεξί καθώς η δημιουργία του καλουπιού είναι πολύ ακριβή. Κάναμε και τεράστια κουτιά παπουτσιών στα οποία πραγματικά χωράνε, οπότε για το 2005 θα δείτε πολλά γιγάντια Vans στις βιτρίνες.

 

Φαίνεται πως όλοι οι κάτοικοι που μεγάλωσαν στην Καλιφόρνια θυμούνται ξεκάθαρα την απόκτηση του πρώτου μοντέλου Vans, είναι πραγματικά μέρος της κουλτούρας εδώ, έτσι;
Αν μιλήσω με ανθρώπους από τη Νέα Υόρκη και αναφέρω τα Vans και ειδικά αν είναι λίγο μεγάλοι, δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα τους μιλάω. Όποιον Καλιφορνέζο και να ρωτήσεις όμως, σίγουρα ξέρει τα Vans. Καμιά φορά σε πτήσεις μιλάω με κάποιον και με ρωτάει «με τι ασχολείσαι» και όταν απαντάω «ξέρεις τα Vans ;» η αντίδραση είναι πάντα «α βέβαια, είχε τέτοια ο ξάδερφος μου» ή «δεν θα ξεχάσω ποτέ το ζευγάρι που μου είχαν φτιάξει κατά παραγγελία όταν ήμουν στο γυμνάσιο» . Θυμάμαι μάλιστα τη μέρα που μια κυρία με γούνα μινκ, χώρισε από τον άντρα της και μη θέλοντας πια τη γούνα, ήρθε στο μαγαζί και έφτιαξε παπούτσια από τη γούνα. Ο Jackson Brown μας έστειλε κάποτε κάτι παντελόνια που ήταν από ένα ύφασμα που έμοιαζε με δέρμα φιδιού και κάναμε παπούτσια και από αυτό για τον ίδιο. Σίγουρα τα παπούτσια είχαν αφοσιωμένο κοινό στην Νότια Καλιφόρνια. Αν είχαμε την διείσδυση αγοράς που έχουμε στην Νότια Καλιφόρνια σε όλο τον κόσμο θα ήμασταν εταιρεία αξίας 6-8 δισεκατομμυρίων. Υπήρχε και ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής ακτής με την Converse να επικρατεί στην ανατολική και τη Vans στη δυτική. Η φιλοσοφία του πατέρα μου ήταν να δέχεται ότι του έδινε ο κόσμος, να φτιάχνει ότι παπούτσι χρειαζόσουν Τον παλιό καιρό αν το ένα σου πόδι ήταν πιο κοντά στο μέγεθος 8 και το άλλο στο μέγεθος 9, θα σου δίναμε ένα 8 και ένα 9. Κάναμε πράγματα που άλλοι δεν ήθελαν να κάνουν.
24
Ποιο μοντέλο Vans θεωρείτε πως είναι το πιο διαφορετικό;
Τα μοντέλα που βγάλαμε για break-dance ήταν πολύ καλά και ποτέ δεν τα ξαναβγάλαμε. Ήταν ψηλά και δίπλωναν σαν ένα φτερό στο πίσω μέρος.
Στο e-bay υπάρχει δραστηριότητα πώλησης παλαιών Vans;
Ακούω σχόλια από τους σχεδιαστές του σάιτ πως αυτό το παπούτσι πουλήθηκε για 100 δολάρια, το άλλο για 200. Υπήρχε ένα ζευγάρι που το έφτιαξα για ένα τρελό κουνιάδο που παντρευόταν για τρίτη φορά. Το ύφασμα θα μπορούσε να θεωρηθεί ακατάλληλα τυπωμένο για ανηλίκους και έφτιαξα ζευγάρια για αυτόν και εμένα καθώς και παπιγιόν και ζώνες. Αυτά θα άξιζαν πολλά στο E-bay, είναι απίθανα. Τα έχω ακόμα. Τα είχα φτιάξει μέσα στα άγρια μεσάνυχτα όταν δεν ήταν κανένας στο εργοστάσιο ώστε να μην έχω μπλεξίματα με τον πατέρα μου.
11
Τα Vans που είναι τα δικά μου αγαπημένα είναι τα μοντέλα full/ half Crabs. Ο Στιβ Καμπαλέρο είναι μέρος της Vans εδώ και πολύ καιρό, τι έχετε να πείτε για αυτή τη σχέση;
Τον Στιβι τον γνώρισα καλύτερα το ’87. Ήταν διαγωνιζόμενος με το λογότυπο μας για 18 χρόνια. Είναι ο αγαπημένος μου αθλητής και κάνουμε πολλά πράγματα μαζί.Το μοντέλο half Crab βγήκε γιατί όλοι έπαιρναν το full Crab και έκοβαν τα πλαϊνά των αστραγάλων. Το μοντέλο αυτό βγαίνει ακόμα, δεν κάνουν και τις μεγαλύτερες πωλήσεις αλλά τα πάνε καλύτερα τώρα απ ότι παλαιότερα.
Θυμάστε το πρώτο σας ζευγάρι Vans;
Δεν είμαι σίγουρος αλλά ήταν μάλλον κάποιο παπούτσι ιστιοπλοΐας.

 

Θυμάστε την τελευταία φορά που χρειάστηκε να πληρώσετε για ένα ζευγάρι αθλητικά;
Όχι. Μερικές φορές αγόραζα για φίλους. Θυμάμαι όταν ήμουν στην Πέμπτη δημοτικού είχα ένα κόλλημα με τα χαβανέζικα πουκάμισα, είχα εκατοντάδες από αυτά. Ο παππούς των σέρφερ Νέιθαν και Κρίστιαν Φλέτσερ είχε μια εταιρεία που έφτιαχνε τέτοια πουκάμισα στο Ιρβιν, έτσι κατάφερνα να παίρνω καμιά ντουζίνα διαφορετικά είδη υφασμάτων που τα πήγαινα στο εργοστάσιο για να φτιάξω τα χαβανέζικα παπούτσια μου.

 

Έχετε κάπου μια προσωπική κρυψώνα με ιστορικά παπούτσια Vans;
Η ζήτηση για τα παλαιότερα κομμάτι άρχισε περίπου πέντε χρόνια πριν. Έχω κρατήσει μόνο καμιά πενηνταριά ζευγάρια.

 

Η εταιρεία κρατούσε αρχείο για τα παπούτσια;
Όχι και εύχομαι να το είχαμε κάνει, έστω για τα τελευταία χρόνια.

 

Υπήρξαν κάποιες ενδιαφέρουσες ιδιαίτερες στιγμές στις διοργανώσεις που κάνατε ανά τα χρόνια;
Ότι είχε σχέση με σκέιτ. Φτιάξαμε δέκα ζευγάρια για τους Real Jam όταν μας είπαν «μπορούμε να τα φτιάξουμε σε εκείνο το χρώμα της σκουριάς;. Πριν τέσσερα χρόνια το Mtv μας ζήτησε να κάνουμε μια εκδήλωση με γκρουπ έκπληξη στο χώρο μας και το συγκρότημα ήταν οι Red Hot Chili Peppers. Κανείς δεν έπρεπε να ξέρει ποιο ήταν το συγκρότημα μέχρι μια ώρα πριν το σόου. Μέσα σε εννέα μέρες το τμήμα σχεδιασμού είχε παράγει αρκετά σχέδια για τους Red Hot Chili Peppers. Όλα τα ζευγάρια ήταν κόκκινα και όταν ήρθε το συγκρότημα έδωσα από ένα σε κάθε μέλος, κράτησα ένα για τον εαυτό μου και έδωσα και ένα ζευγάρι στην κόρη μου.

 

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για την εταιρεία;
Δεν πρόκειται ποτέ να βάλουμε αερόσολες και τέτοια πράγματα, οπότε πρέπει να είμαστε δημιουργικοί με τα υλικά μας. Αυτό που ακόμα δεν έχει επανέλθει εντελώς είναι τα τρελά, κεφάτα πράγματα που κάναμε στην εκτύπωση των υφασμάτων. Έχουμε δρόμο για να φτάσουμε πάλι εκεί.

 

Φαίνεται πως δεν βρίσκει κανείς εύκολα υποστήριξη για μια νέα ιδέα, εκτός και αν αυτή εμπνέεται από το παρελθόν. Είναι απίθανο να υπάρξει κάτι φρέσκο και πρωτότυπο στα αθλητικά παπούτσια;
Γνωρίζω πως ο Γκραντ που είναι ο κορυφαίος σχεδιαστής μας έχει μια πολύ καλή ιδέα σχετικά με αυτό αλλά αν στην έλεγα θα έπρεπε να σε σκοτώσω. Δεν είναι κάτι που γίνεται εύκολα και που ο ίδιος δουλεύει εδώ και ενάμιση χρόνο. Αν τα καταφέρει, το αποτέλεσμα θα είναι πραγματικά καλό. Υπάρχει επίσης μια νέα σειρά με το όνομα Syndicate και βγαίνει σε 5 διαφορετικά στυλ. Είναι παπούτσια που πακετάρονται με πολύ cool τρόπο και προορίζονται για τα καλύτερα, τα πιο ενημερωμένα μαγαζιά σκέιτμπορντ.

 

Και μια ερώτηση για το τέλος, εσείς ποιο μοντέλο θα διαλέγατε για να συνοψίσετε όλη την φιλοσοφία των Vans ;
Το μοντέλο σκακιέρα χωρίς κορδόνια. Ο κόσμος το αγοράζει ακόμα και για να πάει στον γάμο του.

 

Τη συνέντευξη την διαβάσαμε στο sneakerfreaker.com και μας άρεσε πολύ. Ευχαριστούμε την Ελένη Ρεντ για την εξαιρετική μετάφραση!

 

Μοιράσου το
Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email